Konu: Bir evin ışığı daha söndü.

[Ceylannur]

Bir evin ışığı daha söndü. Şehir yavaş yavaş uykuya dalıyor. Radyoda “Ömrüm seni sevmekle nihayet bulacaktır” çalarken bu gece gene gözlerime bir damla uykunun gelmeyeceğini anlıyorum. Neden unutamıyorum ki seni. Önce unutmak isteyip istemediğimi sormalıyım kendime galiba. Seni hatırlatacak her şeyden uzak durmam gerekirken ben, inanılmaz bir şekilde tüm hatıraları yakalıyorum bir yerlerden. Uykularımı geri bana lütfen. Gerçi bana geri verecek o kadar çok şey var ki aslında. Gözyaşlarımı boş ver, bir daha güvenebilme duygumu versen bana geri dünyaları vermiş olursun. Yağmur başladı. İçime de şöyle bir yağmur yağsa ve temizlese tüm ruhumu. Sende sel olup aksan içimden, çıkıp gitsen yıllara meydan okuyarak. Öyle bir kaplamışsın ki benliğimi sen yok olursan bende yok olacakmışım gibi geliyor. Canım yanıyor. Bazen ölümden acı gelen anlar vardır ya aynen öyle hissediyorum. Penceremi açtım, biraz temiz havanın içeri girmesi iyi olur diye düşünüyorum. Hala bu şehirde taze toprak kokan yerler var mı acaba? Derin bir soluk çekiyorum içime. Nasıl bir çelişki bu yaşadığım ALLAH’IM. Bir yandan seni yok etmeye çalışırken bir diğer yandan da yokluğunun acısı sarıyor etrafımı.Bilirsin bu şehir benim için sendin. Koca İstanbul’dun benim için. İçinde her şeyi barındıran koca bir ana kucağı. Bilmeden ne çok anlam yüklemişim varlığına. Aklıma bir anı geldi şimdi. Hani bir gün bana şehri gezdirirken gösterdiğin hiçbir yere bakmadığımı sadece senin gözlerinin içine baktığımı gördüğünde, gülmüştün. Bir gün pişman olabilirsin sadece gözlerime baktığın için demiştin. Haklıymışsın. Güneşin gözlerinde parlamasını da bir tek ben görebilirdim zaten. İki güneş parçası vardı gözlerinde sanki, bal rengi olan. Hele bir de gülerken güneş parçalarının dışarı çıkacaklarını sanırdım. Güzel olan bende ki sendin. Bunu çok geç anladım. Neyse sabah olmak üzere. Bir geceyi daha bitirdim seni ve anılarını düşünerek. Tüm uykularım senin olsun.

[Ceylannur]

Bir gün sana aşık olacağımı seni ilk gördüğümde anlamıştım o mağrur bakışların ardındaki seni görmek hiçte zor olamadı. Sevdim seni adam gibi....Yok oluşumuzun nedeni olarak beni görüyorsun biliyorum ben değilim güzel gözlüm yok oluşumuzun nedeni bizi tanıştıran bir birimize aşık eden kader. Hiç kimseye kızma emi hiç hata bulma.

Çünkü kızmak hele de sevdiğin için ayrı da olsa şükür etmeyi bil. Ben her zaman böyle yapıyorum bir çok insanın rastlayamayacağı isteyip de başaramayacağı kadar çok sevdik birbirimizi. Giderken söylemek istediklerim vardı. Tıpkı ellerini tutmak boynuna sarılmak istediğim gibi son sözlerimde yüreğimin derinlerinde kaldı gitti. Ama bana öyle bir şans verilseydi sana şunları söylemek isterdim: Sen benim gözümde aşkımı sevgimi hak edecek kadar yücesin. Bu kalp seni sevmeyi hak ediyor sen de bu kalpte olmayı. Hiç üzülme emi boncuk gözlüğüm küçüğün bu kalbi hep senin için taşıyacak. Gittiğin yerlerde mutlu ol.

Ben istedim gitmeni.
Umutlarını yok etme sakın. Bensizliğe alışacaksın bir gün. Ben
alışamadım ama yanında olmak adına başkalarını mutsuz etmek sevgimize yakışmaz değil mi ? Üzülmek nafile bu yürek bunu da kaldırır boncuğum....
Git demek çok zordu ama biliyorum gitmek daha da zordu.
Sevgimizin değerini bileceğiz. Onu hiç kaybetmeyeceğiz. İleride aşık da olacağız belki ama bu kadar uyum bu kadar mutluluk bu kadar şiddetli kavga edebileceğimiz gerçek bir eş ruh bulamayacağız güzel gözlüm.
Küçüğün büyümekte artık kimse bana küçüğüm demiyor.
Kimse senin gibi dokunmuyor. Kimse bana çikolata almıyor.
Unutmak mümkün değil güzel gözlüm seni. Sende unutma emi.
Bu aşk unutulmayı hak etmeyecek kadar özel.....

[tufan67]