Konu: Soğuk bir sonbahar akşamıydı

[Ceylannur]

Soğuk bir sonbahar akşamıydı. Hava kararmış, yağmur başlamıştı. Düşlerimize yağmur yağıyordu ellerimizi. Gözlerin donuk bedenin halsizdi.

Gizli bir el kalkış hazırlanan otobüse binmek için seni sürükler gibiydi. Sanki kalmak istiyordun. “baharda dönerim” demiştin hatırlıyor musun ?” Sakin beni unutma bekle.”
Ben seni unutmadım sevgili, ben seni unutmadım. Bütün kış baharda döneceğin günün hayaliyle ısındım. Minik öpücüklerle uyandırıp güneşin doğuşunu gösterecektim sana. Çiçeklerin, denizin, kumasalın, güneşin tadına birlikte varacak , gün batımlarında denizle birleşen ufuk çizgisini birlikte seyredecek, ay ışığında mutluluk şarkımızı söyleyecektik.
Yalan değil kaçamak sevdalara takıldım yokluğunda bir süre. Sana benzeyen her şeyi sevdim ben. Sevdiği her şeyde senden izler vardı. Aradığımı buldum sandım ama yanıldım , bulduğum sen değildin. Olmadık zamanlarda aklıma düştün, zamansız yaralandım. Her sabah seni bulmak için yolara düşmek geldi içimden ama gidemedim .
Yalnızlığın acısıyla gurur satın alır oldum her gece. “Gelir” dedim kendi kendime, “Söz verdi gelmesi gerek.” Bekledim.Kendimi param parça hissetim ama yine de sana kızamadım.Unuttum kötü sözlerini Unuttum kapında bekletildiğimi.Unuttum telefonlarıma cevap vermediğini, kavgalarımızı unuttum.
Bir tek seni unutmadım sevgili, bir tek seni unutamadım. Hep dönmeni bekledim. Zamanla alıştım acılara , ölüm ilanlarında kendiliğinden siline adreslere. Alıştım sevdiklerimin yokluğuna. Ama yalnızlığa alışamadım, hasrete alışamadım, sensizliğe alışamadım. Hep dönmeni bekledim.
Olamadı gülüm bir araya gelemedik. Oysa daha yolun başındaydık, tomurcuktuk daha çatlamaya hazır. Bahar gelmeden ayrıldık. Şimdi artan yalnızlığım , büyüyen yokluğu var . duvarlarda gözlerinin izi , kapı kollarında parmak izlerin saklı. Sen neredesin sevgili, varlığın nerede ?. bir mevsim döndü , sen dönmedin .
Düşlerim böyle dağınık değildi eskiden. Kara bulutlar gibi kümelenip bir yere, acılarım yüreğimde çöreklenmişti gece yarılarında. Özlemlerim hiç bu kadar olmamıştı gün ışığına. Hasret bu kadar büyümemişti. Şimdi göçebe olmuş yüreğimle her sabah yeni yolculuklara çıkıyorum. Umudun türküsünü söylüyorum öksüz bakışlarımla.....

[Ceylannur]

Tadın damağımda,acın içimde...Ne için ağlasam gözlerimden akan,sen gittikten sonra biriktirdiğim yaşlar...Öyle bir bittik ki biz..Ama unutulmuyor işte...Ellerinin dokunulmazlığı,gözlerinin bakılmazlığı,gülüşünün dayanılmazlığı ve seninle geçen her anın başa alınmazlığı unutulmuyor...Nice sevdalar bekliyor da gitmeye yürek mi kaldı söylesene gözlerinde içimi törpülediğim adamım?
Şimdi insanlara bakıyorum,çocuğunu bekleyeni,ömrüne bir ömür daha ekleyeni var! Diyorlar ki küsme aşka..daha kimler gelecek,kimler geçecek..Oysa bilmiyorlar ki en son giden sen herşeyimi götürdü..Oysa bilmiyorlar ki en son giden sen,daha sonra gelecekleri bile götürdü...Şimdi ben bu eskitilmiş gençliğimle,yaşımı tersten yazıp öylece giden bir senin ardından,kime hangi sevgimi vaadedeceğim söylesene silinmiş harfim benim...Ellerimi tutana bulaşacak kokun,soluğumu paylaşan harflerini yutacak..Oysa ben yutkunamayacağım bile...Kurudu boğazım sen gideli..ki aldıgın son çiçek bile kurumamıştır daha...Gözle görülmez darbeleri gidişinin...Öyle bir yer kanıyor ki içimde,seninle aldığım nefesleri vermedim daha...Seninle aldıklarımı sensiz verdiklerimle sıvamaya çalışıyorum! Tıkanıyorum,soluğum kesiliyor...

[Ceylannur]

Ben acının her zerresini damarlarımdaki kana karıştırdım,yokluğuna bulandı nefesim...Ve yatağın boş kalan diğer ucu kadar acı tenimdeki terim... Gideceğini anlamıştım bu yüzden kal demedim sana. Desem kalır mıydın?
Kime götürdü seni,bu kadar acele söylesene kime koştu ayakların?
Ben acının her zerresini kalemime biriktirdim...Sana yazdım durmaksızın...
Nefesini nefesimle ilikledim...
Dudaklarındı benim yalnızlığım....

[Ceylannur]

Şimdi sevdama dair yalın haller yaşıyorum. Sevdam dedim çünkü başından beri hep bir başıma büyütüyordum.Yok olduğun halde,varlığına inandırma çaban öyle cılız ki...hatta yok gibi...
Şimdi gecesi kuytulaşmış bir şehir sokağında yalnızlığın arabesk şarkıları söylüyor yüreğimin çocuk yüzü...Ve ay ışığının sessizliğinde bir yürek sancısıdır bu..Buğulu cama yazılan harfler ve sonrasında taa derinden hissedilen bir başınalık...
Söylesene bu mu hakettiğim?

[Ceylannur]

Takvimlerde ilkbahar gelmiş.. Gel birde sen onu içime sor. Daha kaç bahar geçecek bilmiyorum dönüşünü beklerken….
Güz yağmurlarını içime doldurdum ben. Cam’a her vuruşunda her bir damlanın hep sen vardın aklımda. Gözlerimi bir saniye olsun ayırmadığım yolların her bir yanı çiçek açmış. Neyleyim ben sensiz baharı? Yaşayamadıktan sonra bahar gelmiş, çiçek açmış…..
Mevsimler birbirine karıştı. …
Yaz sıcağı kavurur insanı ben üşüyorum … Senin sıcak bakışların vardı o zamanlar. Hiçbirşey mutsuz etmezdi…. Kara kışlarda soğuklara direnirdi bu beden. Ellerin vardı ellerimde, gözlerin gözlerimde…. Yorganım oldun belki, belkide yastığım … Başımı göğsüne yasladım ve huzur buldum ....
Hayatımın her anında seni özlüyorum …
Seni düşünmediğim bir “an” bile yok …
Gecem de gündüzüm de hep sensin …
Seninle yatıp seninle kalkıyorum